dinsdag 31 december 2013
maandag 30 december 2013
Verknal het niet
Twaalfmiljoendriehondertweeduizendzevenhonderdzevenenveertig euro. Dat was het bedrag dat er dit jaar opgehaald werd met Serious Request. Best veel geld.
Ik vind Serious Request heus wel tof. Echt waar. Het levert lekkere televisie op en het saamhorigheidsgevoel doet het goed. Waarbij die saamhorigheid voor een goed doel dan ook nog weer lekkerder voelt dan die voor het natonale voetbalelftal. Ik vind het ook echt goed dat er aandacht gevraagd voor de zogenaamde stille rampen en ik vind het tof dat mensen daarvoor willen geven.
En toch he, en toch.. Toch heb ik bij dat Serious Request altijd een beetje een nare nasmaak. En dat komt door een ander getal dat niet snel na de vrijlating van de DJ´s bekend gemaakt wordt. Wat zeg ik, op nu.nl stonden de bedragen onder elkaar. Het bedrag dat Nederland gaf ter voorkoming van kindersterfte door diaree en het bedrag dat er naar verwachting uitgegeven gaat worden aan vuurwerk dit jaar. Dat laatste bedrag? Minimaal 70 miljoen.
70 Miljoen. Dat is 5,6898 keer zoveel als we gaven aan dat goede doel. Waar we zo lyrisch over deden en wat we zo fantastisch vonden van onszelf. Wat groots uitgemeten werd op radio, tv en internet. Ik kan er niks aan doen, ik vind het om te janken. We knallen in een paar uur de lucht in waar we heel heel veel levens van kunnen redden.
En natuurlijk ben ik bevooroordeeld, want ik vind vuurwerk ook gewoon eng. En er zijn mensen die het een mooie traditie vinden, dat geknal, net als ik dat vind van Sinterklaas. En natuurlijk ben ik ook niet heilig want ik koop ook wel eens (regelmatig) iets dat weinig zinvol is als je het vergelijkt met het redden van kinderlevens.
Vorig jaar was er de actie 'Verknal het niet'. Ik heb er dit jaar weinig over gehoord maar het lijkt me nog steeds een goed idee: koop geen vuurwerk, maar geef het geld dat je daaraan uitgegeven zou hebben aan een goed doel. En als we dat nou allemaal doen, willen er misschien her en der wel wat gemeentes een mooie vuurwerkshow organiseren. Een stuk mooier en een stuk minder gevaarlijk. Ik ben voor.
Fijne jaarwisseling!
Ik vind Serious Request heus wel tof. Echt waar. Het levert lekkere televisie op en het saamhorigheidsgevoel doet het goed. Waarbij die saamhorigheid voor een goed doel dan ook nog weer lekkerder voelt dan die voor het natonale voetbalelftal. Ik vind het ook echt goed dat er aandacht gevraagd voor de zogenaamde stille rampen en ik vind het tof dat mensen daarvoor willen geven.
En toch he, en toch.. Toch heb ik bij dat Serious Request altijd een beetje een nare nasmaak. En dat komt door een ander getal dat niet snel na de vrijlating van de DJ´s bekend gemaakt wordt. Wat zeg ik, op nu.nl stonden de bedragen onder elkaar. Het bedrag dat Nederland gaf ter voorkoming van kindersterfte door diaree en het bedrag dat er naar verwachting uitgegeven gaat worden aan vuurwerk dit jaar. Dat laatste bedrag? Minimaal 70 miljoen.
70 Miljoen. Dat is 5,6898 keer zoveel als we gaven aan dat goede doel. Waar we zo lyrisch over deden en wat we zo fantastisch vonden van onszelf. Wat groots uitgemeten werd op radio, tv en internet. Ik kan er niks aan doen, ik vind het om te janken. We knallen in een paar uur de lucht in waar we heel heel veel levens van kunnen redden.
En natuurlijk ben ik bevooroordeeld, want ik vind vuurwerk ook gewoon eng. En er zijn mensen die het een mooie traditie vinden, dat geknal, net als ik dat vind van Sinterklaas. En natuurlijk ben ik ook niet heilig want ik koop ook wel eens (regelmatig) iets dat weinig zinvol is als je het vergelijkt met het redden van kinderlevens.
Vorig jaar was er de actie 'Verknal het niet'. Ik heb er dit jaar weinig over gehoord maar het lijkt me nog steeds een goed idee: koop geen vuurwerk, maar geef het geld dat je daaraan uitgegeven zou hebben aan een goed doel. En als we dat nou allemaal doen, willen er misschien her en der wel wat gemeentes een mooie vuurwerkshow organiseren. Een stuk mooier en een stuk minder gevaarlijk. Ik ben voor.
Fijne jaarwisseling!
woensdag 25 december 2013
vrijdag 20 december 2013
Kerstkaarten
Vandaag schreef ik zes kerstkaarten. Geen kaarten voor mijn
familie of vrienden, dat doe ik al jaren niet meer. Nee, het waren zes kaarten
voor mensen die ik niet ken. Mensen uit een ander land die daar in een situatie zaten die niet
veilig is. Mensen die wegvluchtten uit hun land, weg van de plek waar ze zich
thuis voelden, de taal en cultuur kenden en hun geliefden hadden wonen (als die
nog leven). Mensen die in Nederland aanklopten en vroegen of ze hier mochten
schuilen. Of ze hier veilig mochten zijn.
Zes mensen die vandaag de dag in de gevangenis zitten. Niet omdat ze iets verkeerds hebben gedaan maar omdat ze hier zijn. En dat mag niet. En nu zitten ze vast* en wachten ze. Waarop? Dat weet niemand.
Kleutermeisje heeft de kaarten gemaakt. Ze zei 'Mama, schrijf er maar op: 'Wees maar niet bang, de mensen vinden jou nog wel lief.' En even later: 'En mama, schrijf ook maar: 'Wees maar niet bang, God helpt jou'. Ik moest even slikken. Kon ik dat schrijven? Puurder dan uit de mond van een vierjarige kan het niet komen. Maar als je ergens om hulpt vraagt en je wordt opgesloten, zou je dan nog het idee hebben dat de mensen je aardig vinden of dat God je helpt?
In mijn gebrekkige Engels schreef ik ze hoe erg ik het voor ze vind. Dat ik aan ze denk en vind dat ze een betere toekomst verdienen. Zoiets. Maar ik wist het niet zo goed meer. Wat ik nou moest zeggen en wat ik nou moet doen. Ik heb gezegd dat ik ze nog aardig vind. Over God durfde ik niet zo goed te beginnen, het zijn allemaal moslims. Hopelijk zien ze iets van Hem door de kaart van een vierjarige.
Over een paar dagen is het kerst. Een feest van licht en hoop. Vol samenzijn en lekker eten. En ik vraag me af: hoe zorgen we voor onze gasten? Hoe zorg ik voor onze gasten? Hoe vier ik kerst? Ik heb (nog) geen antwoord. Wel een innerlijk conflict. En een hart vol tranen.
Over een paar dagen is het kerst. Kleutermeisje vroeg of Jezus dan weer geboren wordt. Ik zei van niet maar vertelde dat Jezus wel een keer terug komt. Deze kerst is een goede optie wat mij betreft.
*Deze mensen mogen 2 uur per week bezoek ontvangen en worden 16 uur per dag opgesloten in hun cel. Zij mogen niet (zoals Nederlandse gedetineerden die wel een strafbaar feit hebben gepleegd) werken binnen de gevangenis. Ze mogen 1 uur per dag sporten en ze mogen naar de moskee, that's it.
Zes mensen die vandaag de dag in de gevangenis zitten. Niet omdat ze iets verkeerds hebben gedaan maar omdat ze hier zijn. En dat mag niet. En nu zitten ze vast* en wachten ze. Waarop? Dat weet niemand.
Kleutermeisje heeft de kaarten gemaakt. Ze zei 'Mama, schrijf er maar op: 'Wees maar niet bang, de mensen vinden jou nog wel lief.' En even later: 'En mama, schrijf ook maar: 'Wees maar niet bang, God helpt jou'. Ik moest even slikken. Kon ik dat schrijven? Puurder dan uit de mond van een vierjarige kan het niet komen. Maar als je ergens om hulpt vraagt en je wordt opgesloten, zou je dan nog het idee hebben dat de mensen je aardig vinden of dat God je helpt?
In mijn gebrekkige Engels schreef ik ze hoe erg ik het voor ze vind. Dat ik aan ze denk en vind dat ze een betere toekomst verdienen. Zoiets. Maar ik wist het niet zo goed meer. Wat ik nou moest zeggen en wat ik nou moet doen. Ik heb gezegd dat ik ze nog aardig vind. Over God durfde ik niet zo goed te beginnen, het zijn allemaal moslims. Hopelijk zien ze iets van Hem door de kaart van een vierjarige.
Over een paar dagen is het kerst. Een feest van licht en hoop. Vol samenzijn en lekker eten. En ik vraag me af: hoe zorgen we voor onze gasten? Hoe zorg ik voor onze gasten? Hoe vier ik kerst? Ik heb (nog) geen antwoord. Wel een innerlijk conflict. En een hart vol tranen.
Over een paar dagen is het kerst. Kleutermeisje vroeg of Jezus dan weer geboren wordt. Ik zei van niet maar vertelde dat Jezus wel een keer terug komt. Deze kerst is een goede optie wat mij betreft.
*Deze mensen mogen 2 uur per week bezoek ontvangen en worden 16 uur per dag opgesloten in hun cel. Zij mogen niet (zoals Nederlandse gedetineerden die wel een strafbaar feit hebben gepleegd) werken binnen de gevangenis. Ze mogen 1 uur per dag sporten en ze mogen naar de moskee, that's it.
woensdag 18 december 2013
Binnenkijken #7
Zeven weken lang op woordeloze woensdag een kijkje in ons huis. Deze week: De woonkamer met vide. Kom binnen!
Reading Challenge
Ik denk dat het inmiddels zo´n twintig jaar geleden is. Mijn zusje was zeven, ik negen. Om de twee weken stapten we, samen met mama, op het fietsje naar de bibliotheek in de wijk. Zes boeken mochten we lenen. Per persoon. En dat deden we dan ook. Ik had er nooit genoeg aan, aan die zes. Gelukkig was daar mijn zusje en na mijn eigen exemplaren las ik ook die van haar. En dan was het meestal wel ongeveer weer woensdag over twee weken.
Ik hou van lezen. Onwijs heel erg veel. En toch is er ergens iets mis gegaan. Tussen twintig jaar geleden en nu. Ik lees namelijk lang zoveel niet meer als toen. Grootste afleiders daarin zijn mijn grote vriend de Iphone en de tv. Eigen schuld hoor, daar niet van.
Maar als ik dan weer eens een boek lees (of een stuk of zeven, op een strandbedje ergens bij een zwembad) dan weet ik het weer: Ik hou van lezen. Onwijs heel erg veel.
En waar je van houdt, daar moet je tijd voor nemen. Ik werd dan ook heel blij toen ik las over de 'Reading Challenge'. Net dat extra zetje in de rug om weer lekker te gaan lezen!
De spelregels (die ik mezelf heb opgelegd):
- Ik lees 25 unieke boeken. Boeken tellen alleen als ik ze uitgelezen hebben.
- Ik lees minstens 5 non-fictie boeken
- Ik lees minstens 3 boeken die ik al eens gelezen heb maar die het herlezen waard zijn
- Ik houd op deze pagina een lijst bij van welke boeken ik wanneer gelezen heb
- Over elk gelezen boek schrijf ik een blog
Start: 1 januari 2014.
Doe je mee?
Geen blog en toch online een lijstje bijhouden? Dat kan heel goed op goodreads.com
Ik hou van lezen. Onwijs heel erg veel. En toch is er ergens iets mis gegaan. Tussen twintig jaar geleden en nu. Ik lees namelijk lang zoveel niet meer als toen. Grootste afleiders daarin zijn mijn grote vriend de Iphone en de tv. Eigen schuld hoor, daar niet van.
Maar als ik dan weer eens een boek lees (of een stuk of zeven, op een strandbedje ergens bij een zwembad) dan weet ik het weer: Ik hou van lezen. Onwijs heel erg veel.
En waar je van houdt, daar moet je tijd voor nemen. Ik werd dan ook heel blij toen ik las over de 'Reading Challenge'. Net dat extra zetje in de rug om weer lekker te gaan lezen!
De spelregels (die ik mezelf heb opgelegd):
- Ik lees 25 unieke boeken. Boeken tellen alleen als ik ze uitgelezen hebben.
- Ik lees minstens 5 non-fictie boeken
- Ik lees minstens 3 boeken die ik al eens gelezen heb maar die het herlezen waard zijn
- Ik houd op deze pagina een lijst bij van welke boeken ik wanneer gelezen heb
- Over elk gelezen boek schrijf ik een blog
Start: 1 januari 2014.
Doe je mee?
Geen blog en toch online een lijstje bijhouden? Dat kan heel goed op goodreads.com
woensdag 11 december 2013
Abonneren op:
Posts (Atom)