Ik sprak grote woorden over gerechtigheid. En over de veertig dagen tijd. Over hoe me dat aan het denken zet en over hoe ik in die tijd stil wil staan bij Gods offer en hoe hij recht komt doen.
Ik zal er niet om liegen; toen de veertig dagen tijd startte, was ik eigenlijk niet met een van die dingen bezig. En de week daarna ook niet. Ik zat voornamelijk met mijn hoofd in de dozen. Met wat er in moest en hoe en wanneer. En een paar dagen later met dat het er allemaal weer uit moest en waar ik het moest laten. Om daarna te concluderen dat verhuizen tijd- en energierovender is dan ik dacht en ik het nog niet direct toe voeg aan mijn lijst met lievelingshobbies. En zo gingen de eerste dagen van de veertig voorbij zoals ik het eigenlijk niet wil: onopgemerkt.
Omdat het nooit te laat is om te beginnen, pakte ik gisteren mijn kalender uit de kast (ik wist nog waar ik hem gelaten had, hoezee!) en las een weekje bij. En ik glimlachte. Ik glimlachte omdat ik met niks bezig was geweest met het thema van deze week, zegenen, maar het me wel in alles had overladen. Hoe ik gezegend was met mensen om me heen die voor ons wilden koken zodat ik dat tussen de dozen niet zelf hoefde te doen. Gezegend met belangstelling. Gezegend met oppas. Gezegend met sterke verhuizers en een fantastische uitpakhulp. Gezegend met soep en broodjes die we niet zelf hoefden te verzorgen. Gezegend met het huis dat we zo wonderlijk hebben gekregen en met hoe fijn ik me er nu al voel.
En ik dacht terug aan de avond dat ik door de miezerregen naar huis liep en glimlachte naar de hemel. Om God te danken voor alles wat hij gaf en geeft maar ook en vooral omdat ik daarin Zijn liefde zo duidelijk zie, proef, voel, ervaar.
Ik blader even terug en lees nog eens de inleiding op week 1. ‘We starten met de wetenschap dat we enorm gezegende mensen zijn. Niet alleen omdat we het materieel goed hebben, maar ook omdat het oog van de Heer op ons rust’. Na bovenstaand verhaal zou ik bijna denken dat ik me alleen gezegend voel als de dingen voorspoedig gaan. Ik durf te zeggen dat dat niet zo is maar deze week knalde Gods liefde er op die manier wel heel hard in. Waarvoor alle eer voor Hij die zegent!
donderdag 26 februari 2015
dinsdag 10 februari 2015
Over recht doen en Hij die gerechtigheid is
Soms moet ik huilen. Omdat ongelofelijk mijn kleine teen stoot bijvoorbeeld. Of de bumper van de auto rijdt. Of omdat ik ruzie heb met iemand die ik eigenlijk heel lief vind.
Eigenlijk komt het altijd weer goed. De pijn trekt weg, de bumper wordt weer vastgeschroefd en de liefde blijkt te overwinnen. En dan droog ik mijn tranen en is het weer oke. En dat is fijn.
Soms moet ik ook huilen om dingen die groter zijn dan dat. Om uitgeprocedeerde asielzoekers die in Nederland geen rechten hebben en van hot naar het zwerven. Om Ebolapatiënten die eenzaam sterven omdat beschermende kleding voor hun familie te duur is. Om verscheurde gezinnen. Om Seksslaven. Om aidswezen. Om..
Eigenlijk komt het nooit goed en misschien huil ik daarom wel het hardst. Omdat ik niet weet of het goed komt en hoe het goed komt en wat ik moet doen en omdat ik de wereld niet kan redden.
En ergens op het moment dat ik mezelf lijk te verliezen is Hij daar. En dan leer ik weer dat ik de wereld niet kan redden. En dat dat ook niet hoeft. Dat het goed is dat ik mijn best doe om iets van gerechtigheid te brengen maar dat Hij gerechtigheid is. En belooft dat Hij recht zal doen.
Volgende week begint de veertigdagentijd. De tijd voor Pasen. Een tijd waarin ik extra bezig wil zijn met gerechtigheid. Natuurlijk wil ik geïnspireerd raken in wat ik hoe kan doen. Maar ik wil vooral meer leren over Hij die gerechtigheid is. En zoveel van ons houdt dat Hij door Zijn Zoon naar deze wereld stuurde om dat recht te brengen. Zodat wij Hem daar in kunnen volgen.
En dan is de cirkel rond.
Dan is het Pasen.
In de veertigdagentijd lees ik dagelijks uit de veertigdagenkalender van Tear. De schrijvers van die kalender slagen er voor mij jaarlijks om prachtig en prikkelend maar ook bemoedigend over dit thema te schrijven. Ook bestellen? Klik dan hier.
Eigenlijk komt het altijd weer goed. De pijn trekt weg, de bumper wordt weer vastgeschroefd en de liefde blijkt te overwinnen. En dan droog ik mijn tranen en is het weer oke. En dat is fijn.
Soms moet ik ook huilen om dingen die groter zijn dan dat. Om uitgeprocedeerde asielzoekers die in Nederland geen rechten hebben en van hot naar het zwerven. Om Ebolapatiënten die eenzaam sterven omdat beschermende kleding voor hun familie te duur is. Om verscheurde gezinnen. Om Seksslaven. Om aidswezen. Om..
Eigenlijk komt het nooit goed en misschien huil ik daarom wel het hardst. Omdat ik niet weet of het goed komt en hoe het goed komt en wat ik moet doen en omdat ik de wereld niet kan redden.
En ergens op het moment dat ik mezelf lijk te verliezen is Hij daar. En dan leer ik weer dat ik de wereld niet kan redden. En dat dat ook niet hoeft. Dat het goed is dat ik mijn best doe om iets van gerechtigheid te brengen maar dat Hij gerechtigheid is. En belooft dat Hij recht zal doen.
Volgende week begint de veertigdagentijd. De tijd voor Pasen. Een tijd waarin ik extra bezig wil zijn met gerechtigheid. Natuurlijk wil ik geïnspireerd raken in wat ik hoe kan doen. Maar ik wil vooral meer leren over Hij die gerechtigheid is. En zoveel van ons houdt dat Hij door Zijn Zoon naar deze wereld stuurde om dat recht te brengen. Zodat wij Hem daar in kunnen volgen.
En dan is de cirkel rond.
Dan is het Pasen.
In de veertigdagentijd lees ik dagelijks uit de veertigdagenkalender van Tear. De schrijvers van die kalender slagen er voor mij jaarlijks om prachtig en prikkelend maar ook bemoedigend over dit thema te schrijven. Ook bestellen? Klik dan hier.
vrijdag 16 januari 2015
Afscheid
Dag!
Ja doei!
Knuffel?
Heel veel!
Ik ga je missen.
Knuffel?
Ik nam afscheid van mijn lieve vriendinnetje die nu in het vliegtuig zit naar Australie. En wat zeg je dan? Niks wat de lading dekt in elk geval..
Ja dag.
Doei.
Ja doei!
Knuffel?
Ja, nog een knuffel.
Ik hou van je.
Ik jou ook van jou.Heel veel!
Nog een knuffel?
Ja, nog een knuffel.Ik ga je missen.
Ik jou ook.
Heel erg.
Ja heel erg.Knuffel?
Knuffel!
Dag!
Ja dag.
Doei.
Ja doei.
Doei!
Doei!
Doeoei!
Doei!
Ik nam afscheid van mijn lieve vriendinnetje die nu in het vliegtuig zit naar Australie. En wat zeg je dan? Niks wat de lading dekt in elk geval..
dinsdag 13 januari 2015
Reading Challenge #26: 25 Boeken
Het afgelopen jaar zijn mijn Reading Challenge Perikelen te lezen geweest op Puur Vandaag. Vandaag mijn allerlaatste blog hierover.
Ik ben niet echt van de goede voornemens. Nee, dat is niet waar; ik vind goede voornemens een goed idee, maar ik heb niet zoveel met aan het einde van het jaar goede voornemens bedenken voor het nieuwe jaar. Dus toen ik stopte met roken was dat ergens eind augustus en met gezonder eten begon ik op een maandagmorgen in oktober (en eerlijk is eerlijk; op heel veel maandagmorgens daarna nog een keer).
Toch had ik eind 2013 een goed voornemen voor het nieuwe jaar; ik wilde weer meer gaan lezen. Het voornemen werd een doel en uiteindelijk een heuze challenge; Een Reading Challenge. Doel: 25 boeken lezen en erover bloggen. Minstens vijf non-ficties lezen en minimaal drie boeken herlezen. Met als uiteindelijk doel; mezelf stimuleren weer meer te lezen en herontdekken hoeveel plezier ik daar eigenlijk aan beleef.
En nu is het jaar bijna voorbij. Tijd voor een evaluatie dus, want dat hoort bij doelen he; terugblikken en evalueren. Dus daar gaan we:
* 25 Boeken lezen: Check
* Er over bloggen: Ai, net niet gelukt. Score van 23 uit 25.
* Vijf non-ficties lezen: Ik kom niet verder dan drie. En dat vind ik wel echt jammer van mezelf want ik heb een aardig stapeltje boeken dat me heel interessant lijkt maar wat ik dus toch snel laat liggen voor een goeie roman.
* Drie boeken herlezen: Het bleef er bij een. Maar eigenlijk vind ik dat niet zo heel erg. Want hoe bijzonder is het dat ik de beschikking had over genoeg nieuwe boeken zodat ik niet aan iets herlezen toekwam?
Belangrijkste doel: meer lezen: bereikt! Wat heb ik genoten van uren lezen! Op de bank, onder m’n warme dekbed, in de zon in Frankrijk, op een lange autorit! Ik hou er van! En dat wist ik wel maar het weer echt ervaren was fijn. Vooral het feit dat ik mijn grote stapel ‘Te lezen boeken’ niet liet liggen voor in de vakantie maar in al die weken er voor en er na regelmatig een boek pakte.
En nu is mijn Reading Challenge dus voorbij. Ook wel lekker. Maar dat lezen blijf ik doen. En er van genieten ook. En af en toe schrijf ik er ook nog over!
Wat las jij het afgelopen jaar? En welk boek is je het meeste bijgebleven?
Wat las ik allemaal ookalweer precies? Hier een lijstje.
Ik ben niet echt van de goede voornemens. Nee, dat is niet waar; ik vind goede voornemens een goed idee, maar ik heb niet zoveel met aan het einde van het jaar goede voornemens bedenken voor het nieuwe jaar. Dus toen ik stopte met roken was dat ergens eind augustus en met gezonder eten begon ik op een maandagmorgen in oktober (en eerlijk is eerlijk; op heel veel maandagmorgens daarna nog een keer).
Toch had ik eind 2013 een goed voornemen voor het nieuwe jaar; ik wilde weer meer gaan lezen. Het voornemen werd een doel en uiteindelijk een heuze challenge; Een Reading Challenge. Doel: 25 boeken lezen en erover bloggen. Minstens vijf non-ficties lezen en minimaal drie boeken herlezen. Met als uiteindelijk doel; mezelf stimuleren weer meer te lezen en herontdekken hoeveel plezier ik daar eigenlijk aan beleef.
En nu is het jaar bijna voorbij. Tijd voor een evaluatie dus, want dat hoort bij doelen he; terugblikken en evalueren. Dus daar gaan we:
* 25 Boeken lezen: Check
* Er over bloggen: Ai, net niet gelukt. Score van 23 uit 25.
* Vijf non-ficties lezen: Ik kom niet verder dan drie. En dat vind ik wel echt jammer van mezelf want ik heb een aardig stapeltje boeken dat me heel interessant lijkt maar wat ik dus toch snel laat liggen voor een goeie roman.
* Drie boeken herlezen: Het bleef er bij een. Maar eigenlijk vind ik dat niet zo heel erg. Want hoe bijzonder is het dat ik de beschikking had over genoeg nieuwe boeken zodat ik niet aan iets herlezen toekwam?
Belangrijkste doel: meer lezen: bereikt! Wat heb ik genoten van uren lezen! Op de bank, onder m’n warme dekbed, in de zon in Frankrijk, op een lange autorit! Ik hou er van! En dat wist ik wel maar het weer echt ervaren was fijn. Vooral het feit dat ik mijn grote stapel ‘Te lezen boeken’ niet liet liggen voor in de vakantie maar in al die weken er voor en er na regelmatig een boek pakte.
En nu is mijn Reading Challenge dus voorbij. Ook wel lekker. Maar dat lezen blijf ik doen. En er van genieten ook. En af en toe schrijf ik er ook nog over!
Wat las jij het afgelopen jaar? En welk boek is je het meeste bijgebleven?
Wat las ik allemaal ookalweer precies? Hier een lijstje.
dinsdag 6 januari 2015
Het huis dat God ons gaf
Note to self: Nooit meer zeggen wanneer ik iets online plaats. Want dan komt er altijd iets tussen. Altijd! Ziekte, vakantie, feestdagen, geen zin, wel iets beters te doen. Maar goed: hier istie dan. Het beloofde vervolg op 'Het huis dat te koop stond'.
Toen we ons huis te koop zetten, en helemaal toen we het verkochtten, vroegen er veel mensen waar we dan nu naartoe wilden. Meer dan ik verwacht had en om heel eerlijk te zijn had ik daar niet zo'n rekening mee gehouden. Niet dat het een geheim is waar we naartoe willen maar het antwoord is nog niet heel concreet. Er is wel een concrete droom en een concreet plan maar nog geen huis. En zo lang dingen nog niet concreet zijn, vertrouw ik ze niet zo snel toe aan het wereld wijde web. Zo wist ik bijvoorbeeld al weken dat ons huis verkocht was maar durfde ik het pas te delen toen de voorlopige koopovereenkomst getekend was.
De vraag is of het erg is om dromen te delen. Eigenlijk vind ik helemaal van niet. Dromen delen is tof en faca to face word ik er dan ook altijd erg enthousiast van. Dus vooruit: dat wat wij dromen en plannen krijgt hier een plek.
Wij willen graag een groter huis. Niet omdat we dat met ons vieren nou zo hard nodig hebben (ik schreef er al eerder over) maar omdat we graag ruimte willen bieden aan meer mensen dan wij alleen. Die langs willen komen, willen blijven slapen. Maar ook om bij ons te wonen. Concreet: we willen graag kinderen of tieners opvangen. Nog concreter: we willen graag een gezinshuis.
Daarnaast is er een ontzettend tof initatief waar we graag bij aan willen sluiten. De droom is met elkaar op een plek te gaan wonen waar we voor elkaar en de andere mensen om ons heen een goede buur kunnen en mogen zijn. De plannen hiervoor zijn concreet en er wordt gesproken met de gemeente over een pand.
En we willen graag een tuin. Daar zitten geen wereldverbeterende intenties achter. Dat lijkt ons gewoon fijn. Geen kinderen meer uitlaten maar gewoon door de achterdeur naar buiten trappen. En barbecuen. Fijnheid!
Maar nou weten jullie nog steeds niet waar we nu gaan wonen. Ik heb overwogen het antwoord op die vraag nog een weekje (relatief begrip hier he) uit te stellen maar dat zou flauw zijn he?
We hebben ons huis te koop gezet met het idee dat dat wel even kon duren. En omdat we erg graag mee willen naar dat ene mooie pand waar we met elkaar kunnen wonen, dachten we 'laten we maar vast beginnen', Dat zou namelijk over twee jaar klaar moeten zijn. Dat het binnen zes dagen verkocht was, was dan ook op zijn zachts gezegd 'een beetje schrikken'. Want tijdelijk huren hadden we wel verwacht... maar dat dat voor twee jaar zou zijn dan weer niet.
Ik begon mijn zoektocht op Funda nog positief maar per telefoontje dat ik pleegde naar makelaars werd ik pessimistischer. Ik leerde dat huren duur is. En dat betaalbare huurwoningen kaler dan kaal worden opgeleverd en je dus nog een vermogen kwijt bent aan vloeren en al die ongein. En dat zo'n investering behoorlijk is als je na twee jaar weer weg is. Ik leerde ook dat tijdelijke verhuurd wel erg tijdelijk is en dat mensen die hun huis te koop hebben staan maar huurcontracten afsluiten voor een half jaar (wat ik snap maar niet heel handig is voor ons).
En toen ik bijna de wanhoop nabij was en me afvroeg waar we toch in vredesnaam moesten gaan wonen, bleek dat bekenden heel erg met hun huis omhoog zaten. Want zij hebben ook een droom. Die te maken heeft met wonen en samenleven. En hun huis verkopen was geen optie. En net toen ze dachten dat ze het rond hadden, bleek te buurman het niet eens te zijn met hun huurders. En hij kreeg gelijk.
Zij zaten met hun huis omhoog, wij zochten een huis. Ongeveer vanaf dezelfde periode. En nu kunnen we elkaar fantastisch tot zegen zijn! Dat ging echt niet zonder slag of stoot. Het is een stuk verder van school en praktisch was dat best een dingetje. En mijn man was echt niet overtuigd. Er zijn wat tranen overheen gegaan. Gek eigenlijk, want nu de knoop eenmaal is doorgehakt zijn we er heel blij mee. En heel enthousiast over en dankbaar voor hoe God dingen leidt en geeft wat we nodig hebben. Want dat geloof ik echt!
Dus.. over acht weken verhuizen we! Naar een huis met een tuin. Kunnen we die vast afstrepen van ons lijstje!
Toen we ons huis te koop zetten, en helemaal toen we het verkochtten, vroegen er veel mensen waar we dan nu naartoe wilden. Meer dan ik verwacht had en om heel eerlijk te zijn had ik daar niet zo'n rekening mee gehouden. Niet dat het een geheim is waar we naartoe willen maar het antwoord is nog niet heel concreet. Er is wel een concrete droom en een concreet plan maar nog geen huis. En zo lang dingen nog niet concreet zijn, vertrouw ik ze niet zo snel toe aan het wereld wijde web. Zo wist ik bijvoorbeeld al weken dat ons huis verkocht was maar durfde ik het pas te delen toen de voorlopige koopovereenkomst getekend was.
De vraag is of het erg is om dromen te delen. Eigenlijk vind ik helemaal van niet. Dromen delen is tof en faca to face word ik er dan ook altijd erg enthousiast van. Dus vooruit: dat wat wij dromen en plannen krijgt hier een plek.
Wij willen graag een groter huis. Niet omdat we dat met ons vieren nou zo hard nodig hebben (ik schreef er al eerder over) maar omdat we graag ruimte willen bieden aan meer mensen dan wij alleen. Die langs willen komen, willen blijven slapen. Maar ook om bij ons te wonen. Concreet: we willen graag kinderen of tieners opvangen. Nog concreter: we willen graag een gezinshuis.
Daarnaast is er een ontzettend tof initatief waar we graag bij aan willen sluiten. De droom is met elkaar op een plek te gaan wonen waar we voor elkaar en de andere mensen om ons heen een goede buur kunnen en mogen zijn. De plannen hiervoor zijn concreet en er wordt gesproken met de gemeente over een pand.
En we willen graag een tuin. Daar zitten geen wereldverbeterende intenties achter. Dat lijkt ons gewoon fijn. Geen kinderen meer uitlaten maar gewoon door de achterdeur naar buiten trappen. En barbecuen. Fijnheid!
Maar nou weten jullie nog steeds niet waar we nu gaan wonen. Ik heb overwogen het antwoord op die vraag nog een weekje (relatief begrip hier he) uit te stellen maar dat zou flauw zijn he?
We hebben ons huis te koop gezet met het idee dat dat wel even kon duren. En omdat we erg graag mee willen naar dat ene mooie pand waar we met elkaar kunnen wonen, dachten we 'laten we maar vast beginnen', Dat zou namelijk over twee jaar klaar moeten zijn. Dat het binnen zes dagen verkocht was, was dan ook op zijn zachts gezegd 'een beetje schrikken'. Want tijdelijk huren hadden we wel verwacht... maar dat dat voor twee jaar zou zijn dan weer niet.
Ik begon mijn zoektocht op Funda nog positief maar per telefoontje dat ik pleegde naar makelaars werd ik pessimistischer. Ik leerde dat huren duur is. En dat betaalbare huurwoningen kaler dan kaal worden opgeleverd en je dus nog een vermogen kwijt bent aan vloeren en al die ongein. En dat zo'n investering behoorlijk is als je na twee jaar weer weg is. Ik leerde ook dat tijdelijke verhuurd wel erg tijdelijk is en dat mensen die hun huis te koop hebben staan maar huurcontracten afsluiten voor een half jaar (wat ik snap maar niet heel handig is voor ons).
En toen ik bijna de wanhoop nabij was en me afvroeg waar we toch in vredesnaam moesten gaan wonen, bleek dat bekenden heel erg met hun huis omhoog zaten. Want zij hebben ook een droom. Die te maken heeft met wonen en samenleven. En hun huis verkopen was geen optie. En net toen ze dachten dat ze het rond hadden, bleek te buurman het niet eens te zijn met hun huurders. En hij kreeg gelijk.
Zij zaten met hun huis omhoog, wij zochten een huis. Ongeveer vanaf dezelfde periode. En nu kunnen we elkaar fantastisch tot zegen zijn! Dat ging echt niet zonder slag of stoot. Het is een stuk verder van school en praktisch was dat best een dingetje. En mijn man was echt niet overtuigd. Er zijn wat tranen overheen gegaan. Gek eigenlijk, want nu de knoop eenmaal is doorgehakt zijn we er heel blij mee. En heel enthousiast over en dankbaar voor hoe God dingen leidt en geeft wat we nodig hebben. Want dat geloof ik echt!
Dus.. over acht weken verhuizen we! Naar een huis met een tuin. Kunnen we die vast afstrepen van ons lijstje!
dinsdag 30 december 2014
Reading Challenge #25: Een kind in nood
Mijn Reading Challenge perikelen zijn te lezen op Puur Vandaag. Hier dus slechts een bescheiden linkje naar wat ik schreef over de laatste boeken die ik las: 'Een kind in nood' van Torey Hayden.
Klik hier en lees er alles over!
Klik hier en lees er alles over!
dinsdag 16 december 2014
Reading Challenge #24: Over zorgen om en zorgen voor
Mijn Reading Challenge perikelen zijn te lezen op Puur Vandaag. Hier dus slechts een bescheiden linkje naar wat ik schreef over de laatste boeken die ik las: 'Hemeldauw' van Marianne Grandia.
Klik hier en lees er alles over!
Klik hier en lees er alles over!
Abonneren op:
Posts (Atom)