Covermodel

 

 

Ik zal maar eerlijk zijn, dat duurt het langst. Ik liep rechtstreeks naar de boekentafel. Er gebeurde inhoudelijk vast allerlei interessante dingen maar ik wilde het eerst zien. En ik heb misschien een klein beetje mijn ellebogen gebruikt, maar goed, ik was dan ook erg nieuwsgierig. En ik heb foto´s gemaakt van die grote stapel die er lag. Want het is toch wel een tikkie stoer: met je hoofd op de voorkant van een boek.

 

Niet alleen met m'n hoofd trouwens maar gewoon helemaal. En niet alleen mijn helemaal maar ook dat van mijn lieftallige wederhelft en mijn coole kids. En we staan er best heel leuk op, al zeg ik het zelf.

 

Het ging zo: Een bekende zocht een gezin voor een nieuw uit te brengen vertaling van een opvoedboek. Hij benaderde ons en zei dat hij op zoek was naar een hip maar toegankelijk gezin voor op de cover. Ik was gevleid. Door dat hip maar vooral door dat toegankelijk. En, eerlijk is eerlijk, ik dacht ook: relaxt, dan krijgen we een gratis fotoshoot.

 

En zo togen we op een vrije vrijdagmorgen in mei naar Dordrecht voor wat mooie hippe toegankelijke plaatjes. Dat de arm van mijn zoon in het gips hing was niet erg, dat maakte ons nog toegankelijker (Zo van: hé, die mensen falen ook wel eens en toch mogen ze op een boek. Dat moet ik lezen). De temperatuur die 7 graden lager was dan gepland en prachtige plaatjes in de haven kindermishandeling zou maken, was ook niet erg; we vonden wel een ander plekje.

 

Maar toen was daar mijn zoon. Mijn zoon van wie ik zielsveel houdt die ergens op de Wijnstraat besloot dat hij er geen zin in had. Dat we hem veel konden vertellen maar dat hij niet op de foto ging. Dat het hem geen ene zier kon schelen dat iedereen op zijn vrije dag heel vroeg in de auto was gestapt om dit te doen. Dat het best belangrijk is dat hij nu even mee zou werken.

 

Ik heb de foto's niet terug gezien maar dit is ongeveer de lijn van het verhaal: Op alle foto's staat mijn dochter. In verschillende posities als en volleerd fotomodel. Zij zit daar op. Op de achtergrond eerst man en zoon. Als je er geluid bij zou hebben, zou je horen hoe zoon boos wordt toegesproken. Dat hij mee moet werken, moet luisteren, dat iedereen op hem wacht. Even later zie je mij. Tekst erbij: 'Kom maar lieverd, we zijn erbij. Het is niet spannend. We houden je vast'. Op de volgende foto's staan we met z'n vieren. Heb niet de illusie dat dit de goede plaatjes zijn want er kijken slechts drie gezichten in de camera. Van de laatste persoon zie je slechts een achterhoofd en een gebroken arm.

 

T'is toch gelukt, dat kan je zien. Het zijn prachtige foto's maar ik had wel klotsende oksels, schaamde me kapot tegenover de fotograaf en moest nog uren bijkomen. Ik vind dat dat als bijschrift op de cover moet. Voor al die mensen die denken: gatsie, weer zo'n perfect modelgezin op een opvoedboek. Schijn bedriegt mensen, schijn bedriegt..

 

Het is wel een tof boek trouwens. En of het nou voor de inhoud of de mooie coverfoto is, bestellen doe je hier: 





Scrappie maand: de eerste weekboodschappen

Een wattes? Een scrappie maand. Klikkerdeklik.

Versgestort salaris en een lege koelkast; de ultieme ingrediënten om mijn boodschappenkar vol te laden bij de plaatselijke supermarkt. Oh ja, en het feit dat het vrijdagochtend is natuurlijk. Dan doe ik altijd boodschappen.

Ik heb me deze maand een duidelijk financieel doel gesteld: ik wil de hele financiële bijdrage die mijn zusje doet (we wonen in een huis) niet uitgeven deze maand. Dat betekent dat ik in plaats van 445,- nog 'maar' 325,- heb voor de boodschappen. Met een snel sommetje heb ik dus 65,- per week te besteden. Het grootste gedeelte van mijn budget geef ik op vrijdag uit bij de Lidl, in de loop van de week komen daar nog wat uitgaven voor brood en zuivel bij.

Hoewel pannenkoeken en brood met regelmaat genoemd werden als goedkope maaltijd (ik heb er even een Facebookvraagje aan gewijd, zo leuk hoe mensen meedenken en een inkijkje geven in hoe zij dingen doen) heb ik twee dingen met mezelf afgesproken: 1. We gaan niet ongezonder eten. Nog steeds evenveel groente en fruit dus. 2. Ik doe geen concessies in de biologische en Fair Trade producten die ik koop.

Goed, op naar de Lidl dus. Boodschappen voor een compleet weekmenu en voldoende broodbeleg liggen weer in de kast. En daarna nog even naar de Jumbo voor twee vergeten pakken melk. Check hier mijn bonnetjes.

 

 

Totale schade: 44,74. Over voor de rest van de week: 20,26. Niet slecht gedaan dus.

 

Toch heb ik mijn bonnetjes nog even kritisch bekeken. Zie je de rode strepen? Dat zijn de dingen die ik eigenlijk best had kunnen laten liggen. Omdat je sla ook best kan eten zonder augurken en mais. Omdat het al luxe genoeg is dat er worst bij je hutspot zit en spekjes dan echt to much zijn (maar wel lekker) en omdat niemand natuurlijk echt chips nodig heeft (chocola daarentegen... en dat heb ik dan weer wel laten liggen).

 

Zoals verwacht was het dus best een ingewikkeld en bewust rondje boodschappen vanmorgen.Wat bovenstaande bonnetjes natuurlijk niet laten zien is wat ik allemaal wel heb laten liggen (chocola, witte kaas voor door de sla, chocola, die heerlijke Franse worst met walnoten die maar tijdelijk in het assortiment is, chocola) maar ik wil niet te snel roepen dat ik het wel goed gedaan heb.  En ik blijf gewoon lekker rode streepjes zetten. Een van mijn meedenkende Facebookvrienden doet boodschappen voor 60,-  in de maand. Er is nog meer winst te behalen denk ik zo..

 

Oh, en die spekjes.. die gaan toch maar niet door de hutspot. Die vinden hun weg wel naar een stampotje volgende week. 



Scrappie maand

Vroeger (ruim 20 jaar geleden, dat is wel vroeger toch) begon ik mijn woensdagochtend altijd met een bruine boterham. De andere ochtenden ook trouwens maar het grote verschil was dat er op woensdagochtend niks op zat. Als ik geluk had, was het brood vers en dus best weg te krijgen. In de slechte weken was het van gister of eergister en dus. Nah ja..

Ik deed dat niet perse voor mijn lol, die boterham met niks. Maar wel voor het goede doel. Woensdag was onze Josp-dag. Josp bestaat niet meer maar was het jongerenspaarplan van (de nog steeds bestaande en het steunen overwegende waard organisatie) Tear. En door ons ontbijt en lunch te beginnen met een boterham met niks en 's avonds karig te eten, werden we drie keer per dag herinnerd aan de mensen die het een stuk minder hebben dan wij. En daarnaast ging het geld dat we zogenaamd uitspaarden (twee hele kwartjes per kind per dag) in ons Josp-potje waarvan we de inhoud eens per kwartaal naar de bank brachten. Zoals gezegd, ik deed dat echt niet altijd voor mijn lol. Maar ik vind het wel goed dat we het deden; misschien nu nog wel meer dan twintig jaar geleden.

Komende maand doen we hier in huis een Josp-maand. Karig aan voor het goede doel. Niet perse door het eten van boterhammen met niks maar wel door heel zuinig aan boodschappen te doen. Geen luxe maar basis en dan de goedkope vorm. Het goede doel? Mijn eigenste zusje die als het goed is eind november af hoopt te reizen naar een van de plekken waar Stichting Bootvluchteling actief is.

Natuurlijk heb ik overwogen om gewoon geld over te maken wat toch ergens op een spaarrekening staat maar de vraag bleef knagen of het ook echt wat mocht kosten. Of ik het op kon brengen om het daadwerkelijk een poosje te voelen dat ik wilde geven. En dus gaan we het doen. Een scrappie maand zoals wij het noemen. Karig boodschappen doen waarbij elke cent die we uitsparen naar het goede doel gaat.

Nog twee dagen, dan beginnen we. Ik vind het best een beetje spannend. Ik doe de boodschappen en dus maak ik de keuzes. En met mijn zelf opgelegde spaarplan kies ik dus heel vaak in de week voor mijn belang of dat van de ander. Voor wel of geen vlees bij mijn eten en dus wel of niet een paar euro extra kunnen geven. Zulke dingen. Niet perse comfortabel, wel goed. Net als een oude boterham met niks op woensdagochtend.

Welkom thuis

Vanavond is een vreemde avond. Het is donderdagavond en ik zit thuis op de bank. En dat is gek want de afgelopen twee jaar reed ik elke donderdagavond met een auto vol vieze was rond. Was van uitgeprocedeerde asielzoekers. ´Mensen zonder wasmachine´, zei ik tegen mijn dochter. Maar het is veel meer dan dat. Ze hebben niet alleen geen wasmachine maar ook geen zekerheid over of ze te eten hebben en waar ze mogen slapen. Eigenlijk hebben ze nergens zekerheid over. Niet eens over het feit of ze eigenlijk wel mogen bestaan. Illegaal worden ze genoemd. En illegaal mag niet.

Maar goed, dat rondrijden met wassen doe ik dus niet meer. We wonen niet heel dicht bij Amsterdam en diegenen die de was altijd daarvandaan meenamen zijn verhuisd. Dat het überhaupt niet heel logisch is dat het twee jaar lang van Amsterdam naar hier vervoerd werd, is weer een ander verhaal.

Ik zal niet net doen of ik het altijd leuk vond, die donderdagavondbesteding. En ik zit best chill vanavond. Maar ik mis het ook. Want het feit dat ik elke week 20 wassen in mijn handen had, maakte ook dat er 20 namen voorbij kwamen. En dat ik me verbonden voelde met de eigenaren van de tassen. En ik vind het beschamend om te merken hoe snel die betrokkenheid wegzakt. Hoe het gemis van een plastic tas maakt dat ik snel vergeet.

Ondertussen stromen de berichten over vluchtelingen binnen. Over de mensen in Amsterdam, die uit hun tijdelijk onderkomen gezet worden en niet weten waar ze nu heen moeten. Over duizenden vluchtelingen die een bizarre tocht over water maken in de hoop dan veilig te zijn en over de honderden die daarbij verdronken zijn. Of mensen die hun redding zoeken bij een vrachtwagenchauffeur. Een chauffeur die vervolgens met een bak vol in staat van ontbinding verkerende lichamen de grens over rijdt.

Nou ben ik geen politicus en heb ik ook geen verstand van ingewikkelde internationale vraagstukken. Maar ik ben wel een mens. En alles in mijn menszijn schreeuwt en huilt dat dit niet goed kan zijn. Dat zij niet meer of minder mens zijn dan ik en dat het zo verschrikkelijk oneerlijk is dat zij mee moeten maken wat ze mee maken.

Ik weet het ook niet mensen, ik weet het ook niet. Maar niet zo.

En ondertussen doe ik niks. Schrijf slechts een blog waarbij ik slecht uit mijn woorden kom. En luister liedjes waarvan ik hoop dat ze steeds meer waarheid worden. Niet alleen in de kerk.

Mijn allerlievelingscamping

Het zit erop, die mooie zomer. Vanmorgen bracht ik op het tijdstip dat ik de afgelopen weken pas aan de ontbijttafel schoof, twee kinderen in hun nieuwe klaslokaal en vanmiddag stortte de eerste regenbui zich net niet uit over mijn hoofd. Het zit erop. Zomervakantie 2015. Ik kan er nog niet helemaal aan wennen.

Wat was het goed om vakantie te vieren! Wat was het lekker om even heel weinig te moeten en heel veel te mogen. Wat was het fijn om zes weken samen te zijn, te beleven en te ondernemen. En wat het weer fantastisch op onze allerlievelingscamping in Frankrijk!

De camping die we vonden via via (waarvoor eeuwige dank!). Waar het uitzicht en de omgeving prachtig zijn. Waar de campingeigenaren je ook na een jaar nog bij naam kennen (en als ze het niet meer wisten, daarop geoefend hebben). Waar genoeg te spelen is maar waar kinderen altijd de weg naar huis weer weten. Waar er op woensdagmiddag voor de hele kinderschare crêpjes gebakken worden. Waar het entertainment bestaat uit een stuk landbouwzeil met zeepsop. Waar je uit eten gaat bij de boer aan tafel. Waar je op zwijnen kan jagen en je eigen circus organiseert. Waar het kampvuur lang brandt. Waar de zon schijnt en de oude eik schaduw biedt. En dikke takken voor de schommels. Waar op vrijdag verse pizza bij je tent bezorgd wordt. Waar je tot rust komt maar wel genoeg te doen is. Waar je twee keer per dag de lammetjes mag voeren. Waar het leven goed is..

 

 

 

Ik word daar echt wel ultiem gelukkig van!

En volgend jaar, dan gaan we gewoon weer. De vouwwagen staat er nog en wij komen weer terug. Want dat kan daar. Ik zie er nu al naar uit!

Nieuwsgierig naar het waar en hoe van dit uberchille plekje? Check de site!

Gezonde brownies (Ja, echt!)

Bij tijd en wijle raak ik ergens van overtuigd. En omdat ik vind dat het goed is als je iets vindt, ook in actie te komen, probeer ik daar dan iets mee te doen. Ik had het bijvoorbeeld met duurzamer leven, onze hypotheek aflossen en nog wat dingen.

Afgelopen winter deed ik de 'Ik eet suikervrij - cursus' en raakte er van overtuigd dat het weglaten van geraffineerde suikers uit je voedingspatroon behoorlijk wat voordelen heeft. Nou at ik gisteravond nog vrolijk drie bollen chocolade-ijs, dus het is nog niet helemaal gelukt maar ik ben me in elk geval een stuk bewuster van wat ik eet en waar ik voor kies.

Goed, dit is geen promo-praatje en voor meer info moet je ook vrolijk naar bovengenoemde site gaan maar ik wil wel iets heeeeeel lekkers met jullie delen. Aangezien er in nagenoeg alle koek uit de winkel suiker zit, heb ik me de afgelopen maanden een slag in de rondte geëxperimenteerd met het bakken van koekjes, cake en taart. Veel was vies, sommige dingen werden gedoogd en een aantal dingen waren ronduit lekker. (Speciale hulde aan mijn wederhelft trouwens, die ook de mislukte baksels liefdevol opat).

Nog lekkerder dan gewoon lekker (en nu kom ik to the point) is het brownie recept dat ik vond op Beaufood (waar je nog veel meer lekkere, creatieve, gezonde inspiratie kan opdoen trouwens). Ik paste het een ietsiepietsie aan en heb het nu al regelmatig aan mensen voorgeschoteld. Resultaat: blije gezichten en veelvuldig de vraag om het hoe ik dit maakte. En omdat het goed is om je vreugde te delen, bij deze ook voor jullie het recept:

Men neme:
- 150-180 gram zoeter aardappel, in blokjes en gekookt (omdat een zoete aardappel natuurlijk nooit exact dat gewicht heeft, vries ik de rest altijd in tot ik weer een portie bij elkaar heb)
- 50 gram tarwebloem
- 25 gram havermeel
- 40 gram cacaopoeder
- 1,5 theelepel bakpoeder
- 2-3 eetlepels honing
- 6 dadels (minuut of tien laten weken in warm water en ontpitten)
- 1 theelepel vanille-extract
- 35-40 gram kokosolie
- 70 ml melk
- 2 theelepels oploskoffie of oploscappucinno
- snufje zout

Gooi dit alles in een kom en maak er met de staafmixer een smeuiige egale massa van. Giet die in een ingevette overnschaal en zet die 50 minuten (of iets langer of korter, afhankelijk van je oven) in het midden van een op 200 graden verwarmde oven. Laten afkoelen en genieten maar! Wij aten ze vanavond als toetje en morgen serveer ik ze een lief vriendinnetje bij de koffie.

Het originele recept nalezen? Klikkerdeklik hier.

Laat je me weten of je het geprobeerd hebt én wat je er van vond?

De hoepel

De halve wereldbevolking Nederlandse bevolking heeft het al gepresteerd, ik weet het. En toch bewonder ik haar alsof ze een prestatie van wereldniveau geleverd heeft. Mijn hart zwelt op van trots als ik naar haar kijk en ook alle andere clichés werden vanmiddag waarheid in mij want, hou je vast: mijn dochter heeft haar zwemdiploma.

En hoewel ze werkelijk niet kon wachten tot ze mocht beginnen met lessen, werd het uiteindelijk best een dingetje, die hele zwemles. Waar ze de eerste lessen nog vol overtuiging riep dat ze al lang kon zwemmen (om vervolgens met een soort van hondjesslag het zwembad te doorkruisen) nam naar het einde toe de eetlust af en de buikpijn toe. Grote boosdoener: De hoepel. De grote gemene hoepel die door een (verder uiterst vriendelijke) badmeester tegen de bodem van het zwembad geduwd werd. Een bodem die voelde als de bodem van de oceaan waar ze met al haar kracht haar kleine lijfje naar toe probeerde te bewegen. Wat heel lang maar matig en in elk geval niet zelfstandig lukte.

Die hoepel leerde haar grote levenslessen. Dat ze niet altijd alles kan bijvoorbeeld. Of in elk geval niet in een keer. Dat oefenen helpt. Ook als het de eerste tien keer lijkt of het geen effect heeft. En dat het niet altijd alleen maar leuk is als je iets wilt bereiken. Hij leerde haar over doorzetten, ook als je met buikpijn het zwembad binnenloopt. En dat bidden helpt en dat dat altijd mag. Gewoon in de bakfiets naar zwemles en bij hoge spanning in de kleedkamer nog een keer.

Ik vind het wel goed, dat het zo ging. Ookal brak mijn hart van haar schokkende schouders die ik door de deur zag verdwijnen, ik geloof dat het goed voor haar was. Want hoewel de meeste dingen haar nu (gelukkig) nog makkelijk af gaan: dit is het leven. Een leven waarin niet alles je komt aanwaaien, je soms dingen moet doen die je niet leuk vindt, dingen soms niet lukken en waarin doorzetten loont.

En daarom ben ik trots. Niet alleen omdat ze vanmiddag keurig haar baantjes zwom èn door de hoepel ging (ook dat hoor, absoluut. Want dat is echt extreem knap, dat snap je) maar ook en misschien vooral omdat ze er hard voor gewerkt heeft. Toen ze heel veel zin had in haar zwemles en toen ze liever thuis wilde blijven. Toen ze lachend en toen ze huilend in het zwembad sprong.

Dat diploma, dat lijsten we in en hangen we op. En ik denk dat ik er een hoepel naast hang.