donderdag 27 augustus 2015

Welkom thuis

Vanavond is een vreemde avond. Het is donderdagavond en ik zit thuis op de bank. En dat is gek want de afgelopen twee jaar reed ik elke donderdagavond met een auto vol vieze was rond. Was van uitgeprocedeerde asielzoekers. ´Mensen zonder wasmachine´, zei ik tegen mijn dochter. Maar het is veel meer dan dat. Ze hebben niet alleen geen wasmachine maar ook geen zekerheid over of ze te eten hebben en waar ze mogen slapen. Eigenlijk hebben ze nergens zekerheid over. Niet eens over het feit of ze eigenlijk wel mogen bestaan. Illegaal worden ze genoemd. En illegaal mag niet.

Maar goed, dat rondrijden met wassen doe ik dus niet meer. We wonen niet heel dicht bij Amsterdam en diegenen die de was altijd daarvandaan meenamen zijn verhuisd. Dat het überhaupt niet heel logisch is dat het twee jaar lang van Amsterdam naar hier vervoerd werd, is weer een ander verhaal.

Ik zal niet net doen of ik het altijd leuk vond, die donderdagavondbesteding. En ik zit best chill vanavond. Maar ik mis het ook. Want het feit dat ik elke week 20 wassen in mijn handen had, maakte ook dat er 20 namen voorbij kwamen. En dat ik me verbonden voelde met de eigenaren van de tassen. En ik vind het beschamend om te merken hoe snel die betrokkenheid wegzakt. Hoe het gemis van een plastic tas maakt dat ik snel vergeet.

Ondertussen stromen de berichten over vluchtelingen binnen. Over de mensen in Amsterdam, die uit hun tijdelijk onderkomen gezet worden en niet weten waar ze nu heen moeten. Over duizenden vluchtelingen die een bizarre tocht over water maken in de hoop dan veilig te zijn en over de honderden die daarbij verdronken zijn. Of mensen die hun redding zoeken bij een vrachtwagenchauffeur. Een chauffeur die vervolgens met een bak vol in staat van ontbinding verkerende lichamen de grens over rijdt.

Nou ben ik geen politicus en heb ik ook geen verstand van ingewikkelde internationale vraagstukken. Maar ik ben wel een mens. En alles in mijn menszijn schreeuwt en huilt dat dit niet goed kan zijn. Dat zij niet meer of minder mens zijn dan ik en dat het zo verschrikkelijk oneerlijk is dat zij mee moeten maken wat ze mee maken.

Ik weet het ook niet mensen, ik weet het ook niet. Maar niet zo.

En ondertussen doe ik niks. Schrijf slechts een blog waarbij ik slecht uit mijn woorden kom. En luister liedjes waarvan ik hoop dat ze steeds meer waarheid worden. Niet alleen in de kerk.


maandag 24 augustus 2015

Mijn allerlievelingscamping

Het zit erop, die mooie zomer. Vanmorgen bracht ik op het tijdstip dat ik de afgelopen weken pas aan de ontbijttafel schoof, twee kinderen in hun nieuwe klaslokaal en vanmiddag stortte de eerste regenbui zich net niet uit over mijn hoofd. Het zit erop. Zomervakantie 2015. Ik kan er nog niet helemaal aan wennen.

Wat was het goed om vakantie te vieren! Wat was het lekker om even heel weinig te moeten en heel veel te mogen. Wat was het fijn om zes weken samen te zijn, te beleven en te ondernemen. En wat het weer fantastisch op onze allerlievelingscamping in Frankrijk!


De camping die we vonden via via (waarvoor eeuwige dank!). Waar het uitzicht en de omgeving prachtig zijn. Waar de campingeigenaren je ook na een jaar nog bij naam kennen (en als ze het niet meer wisten, daarop geoefend hebben). Waar genoeg te spelen is maar waar kinderen altijd de weg naar huis weer weten. Waar er op woensdagmiddag voor de hele kinderschare crêpjes gebakken worden. Waar het entertainment bestaat uit een stuk landbouwzeil met zeepsop. Waar je uit eten gaat bij de boer aan tafel. Waar je op zwijnen kan jagen en je eigen circus organiseert. Waar het kampvuur lang brandt. Waar de zon schijnt en de oude eik schaduw biedt. En dikke takken voor de schommels. Waar op vrijdag verse pizza bij je tent bezorgd wordt. Waar je tot rust komt maar wel genoeg te doen is. Waar je twee keer per dag de lammetjes mag voeren. Waar het leven goed is..





 


 



 



Ik word daar echt wel ultiem gelukkig van!

En volgend jaar, dan gaan we gewoon weer. De vouwwagen staat er nog en wij komen weer terug. Want dat kan daar. Ik zie er nu al naar uit!

Nieuwsgierig naar het waar en hoe van dit uberchille plekje? Check de site!

woensdag 15 juli 2015

Gezonde brownies (Ja, echt!)

Bij tijd en wijle raak ik ergens van overtuigd. En omdat ik vind dat het goed is als je iets vindt, ook in actie te komen, probeer ik daar dan iets mee te doen. Ik had het bijvoorbeeld met duurzamer leven, onze hypotheek aflossen en nog wat dingen.

Afgelopen winter deed ik de 'Ik eet suikervrij - cursus' en raakte er van overtuigd dat het weglaten van geraffineerde suikers uit je voedingspatroon behoorlijk wat voordelen heeft. Nou at ik gisteravond nog vrolijk drie bollen chocolade-ijs, dus het is nog niet helemaal gelukt maar ik ben me in elk geval een stuk bewuster van wat ik eet en waar ik voor kies.

Goed, dit is geen promo-praatje en voor meer info moet je ook vrolijk naar bovengenoemde site gaan maar ik wil wel iets heeeeeel lekkers met jullie delen. Aangezien er in nagenoeg alle koek uit de winkel suiker zit, heb ik me de afgelopen maanden een slag in de rondte geëxperimenteerd met het bakken van koekjes, cake en taart. Veel was vies, sommige dingen werden gedoogd en een aantal dingen waren ronduit lekker. (Speciale hulde aan mijn wederhelft trouwens, die ook de mislukte baksels liefdevol opat).

Nog lekkerder dan gewoon lekker (en nu kom ik to the point) is het brownie recept dat ik vond op Beaufood (waar je nog veel meer lekkere, creatieve, gezonde inspiratie kan opdoen trouwens). Ik paste het een ietsiepietsie aan en heb het nu al regelmatig aan mensen voorgeschoteld. Resultaat: blije gezichten en veelvuldig de vraag om het hoe ik dit maakte. En omdat het goed is om je vreugde te delen, bij deze ook voor jullie het recept:




















Men neme:
- 150-180 gram zoeter aardappel, in blokjes en gekookt (omdat een zoete aardappel natuurlijk nooit exact dat gewicht heeft, vries ik de rest altijd in tot ik weer een portie bij elkaar heb)
- 50 gram tarwebloem
- 25 gram havermeel
- 40 gram cacaopoeder
- 1,5 theelepel bakpoeder
- 2-3 eetlepels honing
- 6 dadels (minuut of tien laten weken in warm water en ontpitten)
- 1 theelepel vanille-extract
- 35-40 gram kokosolie
- 70 ml melk
- 2 theelepels oploskoffie of oploscappucinno
- snufje zout





















Gooi dit alles in een kom en maak er met de staafmixer een smeuiige egale massa van. Giet die in een ingevette overnschaal en zet die 50 minuten (of iets langer of korter, afhankelijk van je oven) in het midden van een op 200 graden verwarmde oven. Laten afkoelen en genieten maar! Wij aten ze vanavond als toetje en morgen serveer ik ze een lief vriendinnetje bij de koffie.





















Het originele recept nalezen? Klikkerdeklik hier.

Laat je me weten of je het geprobeerd hebt én wat je er van vond?

zaterdag 27 juni 2015

De hoepel


















De halve wereldbevolking Nederlandse bevolking heeft het al gepresteerd, ik weet het. En toch bewonder ik haar alsof ze een prestatie van wereldniveau geleverd heeft. Mijn hart zwelt op van trots als ik naar haar kijk en ook alle andere clichés werden vanmiddag waarheid in mij want, hou je vast: mijn dochter heeft haar zwemdiploma.

En hoewel ze werkelijk niet kon wachten tot ze mocht beginnen met lessen, werd het uiteindelijk best een dingetje, die hele zwemles. Waar ze de eerste lessen nog vol overtuiging riep dat ze al lang kon zwemmen (om vervolgens met een soort van hondjesslag het zwembad te doorkruisen) nam naar het einde toe de eetlust af en de buikpijn toe. Grote boosdoener: De hoepel. De grote gemene hoepel die door een (verder uiterst vriendelijke) badmeester tegen de bodem van het zwembad geduwd werd. Een bodem die voelde als de bodem van de oceaan waar ze met al haar kracht haar kleine lijfje naar toe probeerde te bewegen. Wat heel lang maar matig en in elk geval niet zelfstandig lukte.

Die hoepel leerde haar grote levenslessen. Dat ze niet altijd alles kan bijvoorbeeld. Of in elk geval niet in een keer. Dat oefenen helpt. Ook als het de eerste tien keer lijkt of het geen effect heeft. En dat het niet altijd alleen maar leuk is als je iets wilt bereiken. Hij leerde haar over doorzetten, ook als je met buikpijn het zwembad binnenloopt. En dat bidden helpt en dat dat altijd mag. Gewoon in de bakfiets naar zwemles en bij hoge spanning in de kleedkamer nog een keer.

Ik vind het wel goed, dat het zo ging. Ookal brak mijn hart van haar schokkende schouders die ik door de deur zag verdwijnen, ik geloof dat het goed voor haar was. Want hoewel de meeste dingen haar nu (gelukkig) nog makkelijk af gaan: dit is het leven. Een leven waarin niet alles je komt aanwaaien, je soms dingen moet doen die je niet leuk vindt, dingen soms niet lukken en waarin doorzetten loont.

En daarom ben ik trots. Niet alleen omdat ze vanmiddag keurig haar baantjes zwom èn door de hoepel ging (ook dat hoor, absoluut. Want dat is echt extreem knap, dat snap je) maar ook en misschien vooral omdat ze er hard voor gewerkt heeft. Toen ze heel veel zin had in haar zwemles en toen ze liever thuis wilde blijven. Toen ze lachend en toen ze huilend in het zwembad sprong.

Dat diploma, dat lijsten we in en hangen we op. En ik denk dat ik er een hoepel naast hang.

donderdag 25 juni 2015

Het mag wat kosten

Schrijven over geld is een beetje een ding. Terwijl ik geld echt interessant vind. En er mee puzzelen leuk. Net als mijn wederhelft. Mijn zusje die vaak bij ons achterin de auto zit, merkte laatst fijntjes op dat we eigenlijk altijd wel een excelsheetachtig begrotingsgesprek hebben. En, noem ons maar bijzonder (of saai of vreemd), dat vinden we leuk.

Die gesprekken gaan niet over het nieuws of over casussen uit een boekje. Die gaan over ons eigen finacien en de daarbij behorende inkomsten, uitgaven, geldstromen en spaarpotjes. En dat is niet omdat het perse altijd fijn is om over elke euro na te moeten denken maar omdat we een droom hebben. Een grote. En als gevolg daarvan een gat. Dat ook nogal groot is.

Ruim zes jaar terug kochten we een huis. Herstel, een appartement. Met de geruststellende woorden van de hypotheekadviseur dat we dat over een paar jaar met winst konden verkopen en dan door konden stromen naar een gezinswoning (raar woord, in een appartement bleek je ook prima te kunnen wonen met een gezin) leek het aangaan van de ons voorgestelde hypotheek een prima plan. En dus tekenden we.

En we hebben er echt met heel veel plezier gewoond, in dat appartement van ons. Het was alleen een beetje jammer dat een paar maanden na die dure handtekening, de hele huizenmarkt in elkaar donderde. Op dat 'verkopen met winst en dan doorstromen' zouden we kunnen wachten tot sint juttemis. Toch verkochten we afgelopen winter ons appartement. Gat: 50.000 euro. Das niet niks. Maar het is ook niet erg. Want we willen wat.

Dat wat is een groot huis, om meer kinderen dan alleen die van onszelf in op te kunnen voeden. En dan ook nog op een plek waar we met meerdere mensen ons leven kunnen delen.

En die droom, die mag wat kosten. Die kost ons dat elke financiele meevaller in een rechstreekse lijn naar de spaarrekening verdwijnt. En dat we, ookal zijn onze inkomsten aanzienlijk gestegen de afgelopen jaren, nog steeds rondkomen van hetzelfde geld als toen ik net stopte met werken. 'Voor het grote gat en de grote droom', zoals we steeds roepen.

Waarom deel ik dit? Niet omdat ik ons zielig vind. Of omdat we het zo slecht hebben. Of omdat we slachtoffer zijn (van de regering, de crisis, de hypotheekadviseur of wat dan ook). Maar omdat ik vind en in elke vezel voel dat het ook wat mag kosten. Dat het wat mag kosten als je iets wilt. Dat een droom najagen niet gratis is. En omdat ik vind dat ik geen recht heb op alles wat ik wil. Op én een luxe leven én een groot huis.

En omdat ik geloof dat als ik straks in dat huis zit, ik echt heel blij ben. En dat het het dan dubbel en dwars waard was. En daar denk ik dan nu maar vast heel vaak aan. En ondertussen geniet ik van het genoeg van vandaag.

vrijdag 12 juni 2015

Theeleuten: Ik ben het spuugzat



















Elkedagmama appte me 8 maanden geleden of ze eens langs mocht komen. Via via had ze begrepen dat ik thuis was bij de kinderen en niet werkte en dáár wilde ze wel eens meer over weten. Inmiddels is ze zelf thuisblijfmoeder en heeft ze haar eigen toffe blog Elkedagmama. Appen en thee drinken doen we nog steeds maar omdat we allebei bloggen leek het ons leuk om ook hier onze ervaringen uit te wisselen. Lees je mee?

Brief van Enjoypes


Hey Elkedagmama!

Bah, ik ben het zat! Spuugzat! Lekker motiverend he? Zit je dan als kersverse thuisblijfmoeder. Maar ik kan er niks aan doen: ik ben het zat. Ik ben het zat om elke dag de vaatwasser in te ruimen. Om elke morgen ruzie te maken om broodbeleg, om steeds dezelfde duploblokjes in de bak te mikken, om vier keer op een dag dezelfde route te fietsen (heen en weer!), om verantwoordelijk te zijn voor iets dat ik niet eens leuk vind (schoonmaken… bleegh) en om de hele dag gesprekken te voeren over carsauto’s  en prinsessenkastelen.

En nu ook mijn zoon naar school is, lijkt het soms helemaal zinloos om thuis te zijn. Toch ben ik echt nog steeds blij en dankbaar dat het kan en dat dat is wat ik doe. Maar ik ben wel toe aan een nieuwe uitdaging en iets wat ik leuk vind. Hoe doe jij dat? Heb je een beetje een ritme gevonden in je week? En doe je nog wat leuks voor jezelf? Als je tips hebt voor deze vastgeroeste moeder, hoor ik het graag!

Liefs!


Antwoord van Elkedagmama


Beste Enjoypes,

Jij bent echt de eerlijkste thuisblijfmoeder die ik ken. Nu ken ik er niet zoveel, maar toch. Die jongste zoon van jou is naar school. Wat een heerlijkheid! Of niet? Als ik je brief zo lees...

Klik hier voor de rest

woensdag 3 juni 2015

Wonder



Ik vertelde hem het verhaal van vier jaar geleden. Over de moeder met de hele dikke buik en de baby die zo schopte. Dat hij wel een voetballer moest zijn en dat ik hem stiekem al bij zijn naam noemde als niemand het hoorde. Ik vertelde hoe we uit eten gingen en daarna nietsvermoedend naar huis. Over hoe hij toen liet weten dat hij nu toch echt zou komen en over hoe zijn vader daarvan door de woonkamer sprong en over hoe hij er de volgende morgen toen 'ineens' was. Over hoe mooi hij was en hoe zwart zijn haren en hoe zijn zus vol verwondering naar hem keek.

Hij keek me aan alsof er een wonder gebeurde en eigenlijk heeft hij daar groot gelijk in. Dat hij in ons leven kwam is een groot wonder dat tot op de dag van vandaag duurt. En morgen vieren we zijn bestaan. Zijn bestaan de afgelopen vier jaar en zijn bestaan in alle jaren die voor ons liggen. Want wat is het fijn dat hij er is!

Ik legde zijn deken recht, zong voor hem en kuste en zegende hem. Ik vertelde hem hoeveel ik van hem hou en wenste hem welterusten. Hij deed een beetje chagrijnig omdat ik wel weet wat hij krijgt en hij niet. Gelukkig heeft hij er niet wakker van gelegen.

Mijn stoere voetballer. Vier. Tjonge..