Het mag wat kosten

Schrijven over geld is een beetje een ding. Terwijl ik geld echt interessant vind. En er mee puzzelen leuk. Net als mijn wederhelft. Mijn zusje die vaak bij ons achterin de auto zit, merkte laatst fijntjes op dat we eigenlijk altijd wel een excelsheetachtig begrotingsgesprek hebben. En, noem ons maar bijzonder (of saai of vreemd), dat vinden we leuk.

Die gesprekken gaan niet over het nieuws of over casussen uit een boekje. Die gaan over ons eigen finacien en de daarbij behorende inkomsten, uitgaven, geldstromen en spaarpotjes. En dat is niet omdat het perse altijd fijn is om over elke euro na te moeten denken maar omdat we een droom hebben. Een grote. En als gevolg daarvan een gat. Dat ook nogal groot is.

Ruim zes jaar terug kochten we een huis. Herstel, een appartement. Met de geruststellende woorden van de hypotheekadviseur dat we dat over een paar jaar met winst konden verkopen en dan door konden stromen naar een gezinswoning (raar woord, in een appartement bleek je ook prima te kunnen wonen met een gezin) leek het aangaan van de ons voorgestelde hypotheek een prima plan. En dus tekenden we.

En we hebben er echt met heel veel plezier gewoond, in dat appartement van ons. Het was alleen een beetje jammer dat een paar maanden na die dure handtekening, de hele huizenmarkt in elkaar donderde. Op dat 'verkopen met winst en dan doorstromen' zouden we kunnen wachten tot sint juttemis. Toch verkochten we afgelopen winter ons appartement. Gat: 50.000 euro. Das niet niks. Maar het is ook niet erg. Want we willen wat.

Dat wat is een groot huis, om meer kinderen dan alleen die van onszelf in op te kunnen voeden. En dan ook nog op een plek waar we met meerdere mensen ons leven kunnen delen.

En die droom, die mag wat kosten. Die kost ons dat elke financiele meevaller in een rechstreekse lijn naar de spaarrekening verdwijnt. En dat we, ookal zijn onze inkomsten aanzienlijk gestegen de afgelopen jaren, nog steeds rondkomen van hetzelfde geld als toen ik net stopte met werken. 'Voor het grote gat en de grote droom', zoals we steeds roepen.

Waarom deel ik dit? Niet omdat ik ons zielig vind. Of omdat we het zo slecht hebben. Of omdat we slachtoffer zijn (van de regering, de crisis, de hypotheekadviseur of wat dan ook). Maar omdat ik vind en in elke vezel voel dat het ook wat mag kosten. Dat het wat mag kosten als je iets wilt. Dat een droom najagen niet gratis is. En omdat ik vind dat ik geen recht heb op alles wat ik wil. Op én een luxe leven én een groot huis.

En omdat ik geloof dat als ik straks in dat huis zit, ik echt heel blij ben. En dat het het dan dubbel en dwars waard was. En daar denk ik dan nu maar vast heel vaak aan. En ondertussen geniet ik van het genoeg van vandaag.

Theeleuten: Ik ben het spuugzat

Elkedagmama appte me 8 maanden geleden of ze eens langs mocht komen. Via via had ze begrepen dat ik thuis was bij de kinderen en niet werkte en dáár wilde ze wel eens meer over weten. Inmiddels is ze zelf thuisblijfmoeder en heeft ze haar eigen toffe blog Elkedagmama. Appen en thee drinken doen we nog steeds maar omdat we allebei bloggen leek het ons leuk om ook hier onze ervaringen uit te wisselen. Lees je mee?

Brief van Enjoypes

Hey Elkedagmama!

Bah, ik ben het zat! Spuugzat! Lekker motiverend he? Zit je dan als kersverse thuisblijfmoeder. Maar ik kan er niks aan doen: ik ben het zat. Ik ben het zat om elke dag de vaatwasser in te ruimen. Om elke morgen ruzie te maken om broodbeleg, om steeds dezelfde duploblokjes in de bak te mikken, om vier keer op een dag dezelfde route te fietsen (heen en weer!), om verantwoordelijk te zijn voor iets dat ik niet eens leuk vind (schoonmaken… bleegh) en om de hele dag gesprekken te voeren over carsauto’s  en prinsessenkastelen.

En nu ook mijn zoon naar school is, lijkt het soms helemaal zinloos om thuis te zijn. Toch ben ik echt nog steeds blij en dankbaar dat het kan en dat dat is wat ik doe. Maar ik ben wel toe aan een nieuwe uitdaging en iets wat ik leuk vind. Hoe doe jij dat? Heb je een beetje een ritme gevonden in je week? En doe je nog wat leuks voor jezelf? Als je tips hebt voor deze vastgeroeste moeder, hoor ik het graag!

Liefs!

Antwoord van Elkedagmama

Beste Enjoypes,

Jij bent echt de eerlijkste thuisblijfmoeder die ik ken. Nu ken ik er niet zoveel, maar toch. Die jongste zoon van jou is naar school. Wat een heerlijkheid! Of niet? Als ik je brief zo lees...

Klik hier voor de rest

Wonder

Ik vertelde hem het verhaal van vier jaar geleden. Over de moeder met de hele dikke buik en de baby die zo schopte. Dat hij wel een voetballer moest zijn en dat ik hem stiekem al bij zijn naam noemde als niemand het hoorde. Ik vertelde hoe we uit eten gingen en daarna nietsvermoedend naar huis. Over hoe hij toen liet weten dat hij nu toch echt zou komen en over hoe zijn vader daarvan door de woonkamer sprong en over hoe hij er de volgende morgen toen 'ineens' was. Over hoe mooi hij was en hoe zwart zijn haren en hoe zijn zus vol verwondering naar hem keek.

Hij keek me aan alsof er een wonder gebeurde en eigenlijk heeft hij daar groot gelijk in. Dat hij in ons leven kwam is een groot wonder dat tot op de dag van vandaag duurt. En morgen vieren we zijn bestaan. Zijn bestaan de afgelopen vier jaar en zijn bestaan in alle jaren die voor ons liggen. Want wat is het fijn dat hij er is!

Ik legde zijn deken recht, zong voor hem en kuste en zegende hem. Ik vertelde hem hoeveel ik van hem hou en wenste hem welterusten. Hij deed een beetje chagrijnig omdat ik wel weet wat hij krijgt en hij niet. Gelukkig heeft hij er niet wakker van gelegen.

Mijn stoere voetballer. Vier. Tjonge..

Home alone

De middag strekt zich voor me uit. Lang en leeg. En alleen! Ik kan van alles doen, natuurlijk. Dat ik in de schoolvakanties alleen het hoognodige schoomaak is nog best wel zichtbaar bijvoorbeeld. En ik zou ook best de ramen weer eens kunnen wassen (Alweer! Serieus, hoe vaak moet dat? Ik geniet van mijn huis met tuin hoor maar het heeft ook zo zijn nadelen). De keuken kunnen poetsen. Vast aan het eten kunnen beginnen. Maar ik doe het niet.

Mijn medethuisblijfmoeder pukte wat verse munt uit haar tuin, gaf me toestemming om chocola te kopen (fijn als iemand tegen mn lijn en portemonnee in zegt dat dat best een keertje mag) en dat ik maar eens moest genieten van mijn welverdiende vrije tijd. Bij deze.

Want wat doet hij het goed, die kleine grote kleuter van me! Dat gillen bij het afscheid lijkt een eenmalig verhaal  want na vier goede dagen begin ik te geloven dat het wel goed komt met hem op school. Dat gelooft hij zelf trouwens ook. Hij vindt het leuk en weet me zelfs een redelijk helder verslag van de dag te geven. Heel veel blijer kan je me niet maken.

Nu is het dus voorbij; de spanning van het afscheid. Het gaat goed en dat is fijn. En nu zit ik thuis. Alleen. En dat is niet erg en zelfs best lekker maar ook een heel klein beetje vreemd. Lege nestsyndroom fase 1 noemde iemand het. Ik denk dat het klopt.

En daar is dan die extra tijd. Tijd waarin ik inderdaad meer of beter zou kunnen schoonmaken. Of waarin ik een boek zou kunnen lezen. Maar ik wil meer dan dat. Na bijna twee jaar bijna fulltime op kinderniveau gefunctioneerd te hebben wil ik meer. Wil ik iets waar IK blij van word. Wat me uitdaagt. Waar ik mijn hersens voor nodig heb. Wat dat is, dat weet ik nog niet. Dat ik buiten schooltijd nog steeds fulltime beschikbaar wil zijn voor mijn kinderen weet ik wel. En dat het borrelt, dat weet ik ook. Maar hoe en wat, dat moet nog komen. Dus als je nog wat leuks weet; let me know!

Drie en bijna vier

Vanavond slaap ik naast een bierblik vol met carsauto´s. Niet heel comfortabel maar het is slechts dat wat me scheidt van de man met wie ik de afgelopen jaren veruit het grootste gedeelte van mijn tijd heb doorgebracht. Zijn groene gipsarm omklemt zijn allerlievelingsknuffel en af en toe maakt hij met zijn lippen dezelfde beweging (en het zelfde geluid) als toen er ooit lang geleden nog een speen tussen zat. Vannacht slaapt hij bij mij, als afsluiting van de vakantie. En stiekem denk ik ook omdat het voor mij de afsluiting is van nog veel meer.

Morgen breng ik hem voor het eerst naar school. Dan hangt hij zijn jas aan de kapstok van groep 1b en als om half negen de tweede bel gaat laat ik hem achter in zijn klasje. Het klasje dat gelukkig niet zo groot is en waarvan de kindjes niet al vijf zijn en waar ook zijn vriendje zit. Maar toch..

Toch vind ik het een beetje spannend. Want die stoer ogende knul van mij is zijn zus niet. Die riep toen ze drie werd; 'nu ben ik bijna vier en dan mag ik naar de basisschool'. Zo niet deze. Deze blijft het liefst zo dicht mogelijk bij papa of mama en liet ik tot de allerlaatste keer op de peuterspeelzaal huilend achter. De eerste oefendag op de basisschool nam hij afscheid met een grote stralende glimlach maar de tweede keer ging mijn vertrek met zoveel gegil gepaard dat de juf (nog net niet zuchtend) concludeerde dat 'er wel een kop op zat'. Klopt juf. Leren ze goed zelfstandig mee denken.

Dus als dat afscheid een beetje redelijk verloopt, ben ik een blij mens. Maar dan begint het tweede spannende gedeelte. Dan ben ik ineens een thuisblijfmoeder met twee kinderen op school. En zeeën van tijd. Dat vind ik best een dingetje. En nou niet roepen dat ik wel mag komen dweilen of op je kinderen mag passen of iets anders wat ik de hele week wel doe. Want wat ik met die nieuw verworven tijd kan maar vooral wil doen, daar ga ik de komende periode eens goed over nadenken. Na dat afscheid dan hè.

Mijn vreugde en jouw pijn

Ik kreeg echt prachtige cadeautjes. Zelfgemaakte freubels werden me met gepaste trots en ongeremd enthousiasme in mijn handen gedrukt waarbij ik kon nog net de ruzie om welk cadeautje ik als eerst open zou maken kon voorkomen.

Ik heb genoten van de hele dag samen zijn met de knapste kinderen van deze aardbol en me trots en dankbaar gevoeld omdat ik hun moeder ben. Ze deden soms hun best om extra lief te doen maar het grootste gedeelte van de tijd waren ze hun eigen gewone zelf. Ik koesterde elke kus, zoals ik dat eigenlijk altijd doe en ´s avonds ging ik met een stukje zeep van de peuterspeelzaal moe maar voldaan in bad.

Het was een heerlijke dag!

Maar ik voelde me ook ongemakkelijk. In de kerk bijvoorbeeld toen alle moeders op mochten staan en er voor hen (voor mij) geklapt en gebeden werd. Dat vond ik best fijn want ik vind dat ik het goed doe maar vind het ook best pittig, dat hele moeder zijn. Maar ik wilde ook door de grond zakken om iedereen die graag had willen mogen staan. En om iedereen die zijn moeder ingewikkeld vindt. Of moederdag omdat hij geen moeder meer heeft. Of wat dan ook. En ik wilde er tegelijk niet aan denken want ik wilde genieten van het moment.

Ik vind het ingewikkeld; zo'n dag. Zo'n dag waarop ik mag vieren wat ik heb. Mag vieren waar ik van geniet. Maar waarop mijn vreugde zo duidelijk jouw verdriet is. Waar het benadrukken van mijn geluk direct jouw gemis uitvergroot.

Dat besef maakt me extra dankbaar maar daarmee is het verhaal niet rond. En ik krijg het ook niet rond. En misschien is dat maar goed ook. Maar als je me kan vertellen wat je helpt, zullen we het daar dan eens over hebben?

Eshet Chayil!

Ik heb een nieuw woord geleerd. Eigenlijk weet ik niet precies hoe je het uitspreekt, maar wel hoe je het schrijft: Eshet Chayil. En gelukkig weet ik ook wat het betekent, ook niet onbelangrijk. Ik zal het je vertellen.

Afgelopen weken las ik een boek dat al heeeeel lang op me lag te wachten maar waar ik op de een of andere manier nog nooit aan begonnen was (en dat terwijl de verhalen erover heel positief waren). Maar goed, toen het warm genoeg was om buiten te zitten, las ik in mijn ligstoel in de tuin (onze tuin!) en aan de picknicktafel in de speeltuin 'De deugdzame huisvrouw'. Een titel die doet denken dat je een handboek voor de perfecte vrouw of iets in die strekking in je handen hebt. Niet helemaal waar.

Geinspireerd door de vraag waarom christenen (in het algemeen en binnen sommige stromingen in het bijzonder) de ene bijbeltekts over vrouwen zo letterlijk nemen en de andere compleet links laten liggen, besluit Rachel Held Evans (Blogger, schrijver, scepticus, volgeling van Jezus Christus en vrouw) zich een jaar lang te houden aan alle bijbelse instructies voor vrouwen. Sommige eenmalig, sommige een maand en anderen het hele jaar lang.

Dat wordt lachen dacht ik. En hoorde ik van diegenen die het boek al gelezen had. En het was ook wat ik zei als ik iemand antwoord gaf op de vraag wat ik van het boek vond. 'Het is hilarisch! Ze noemt haar man 'heer', kampeert in de tuin als ze ongesteld is en gaat een minuut op het dak zitten voor elke keer dat ze gemopperd heeft. En dat allemaal bijbels onderbouwd.' En ik heb me inderdaad bescheurt om sommige situaties. Maar ik heb ook heel veel geleerd en dat maakt het boek nog veel toffer dan ik het al vond. Ik leerde over culturele achtergronden van sommige bijbelteksten. Over contexten en interpretaties. Over Joodse gebruiken. En ik leerde dat sommige gebruiken die misschien vreemd lijken een hele mooie diepgaande achtergrond kennen. Ik leerde door Rachel welke vreugde vormen van dienstaarheid die je bij jezelf nooit voor mogelijk had gehouden kunnen brengen.

En ik leerde over de vrouw uit spreuken 31. Je weet wel: 'Een sterke vrouw, wie zal haar vinden? Ze zoekt wol en linnen uit. Ze staat op als het nog donker is. Ze waakt over haar huishouding. Nietsdoen is haar onbekend...' Zomaar een greep uit de opsomming van wat ik dacht dat de perfecte bijbelse vrouw was. Eerlijk is eerlijk: werd ik niet direct blij van.
Maar wat blijkt: Spreuken 31 is niet geschreven als eisenlijstje. Als checklist voor de ideale huwelijkskandidaat. Het is een lofzang van de man aan de vrouw en de enige opdracht die er in te vinden is, is gericht aan mannen. Die worden aangemoedigt om dankbaar te zijn en hun vrouwen te bejubelen om hun 'krachtige daden'.

En dat is een leuk weetje (geruststellend ook; weg met dat weefgetouw) maar vooral ook een voorbeeld hoe teksten door de tijd en door interpretatie veranderd zijn en wellicht hun doel wel voorbij schieten. Aangevuld met verhalen over vrouwen in de bijbel die vaak onderbelicht worden maar duidelijke een grote rol speelden.

Ik heb gelachen en ik heb geleerd maar ik ben bovenal mijzelf als vrouw nog meer op waarde gaan schatten.

En Eshet Chayil, een heldhaftige vrouw, dat ben ik! En jij ook!



De Deugdzame huisvrouw
Hoe ik een jaar lang precies volgens de bijbel leefde
Rachel Held Evans
Uitgeverij Medema